کوه نوردان ساوه

حيفم آمد اشاره اي نكنم به اون دوران طلايي كه با اين عزيزان هم پا و هم گام قدم برمي داشتم. تمرين مي كرديم و اي ثمرش شده بود يه صعود. يه استادن رو قله. يه هوار زدن و شاد بودن .

سالها پيش بود. كوران تمرینات خَشن. استادیوم پر خاطره امجديه. سرما و گرما معني نداشت. کسی كه وسط راه می ماند با چشم تَنبل به اون نگاه می شد و... روزی دوستی که رشته ي رفتار شناسی داشت به بازديد تمرينات آمد. آخر تمرین در حالي كه خداحافظي مي كرد، گفت فلانی چه جمع قشنگیه یه روزم آخر تیم هم بدو؟! خسته بودم و نادان ندانستم چه گفت و رفت، جلسه بعد چیزی مثل خُوره منو مي خورد. تمرین که شروع شد، چند دوری دویدیم به بهانه ي عقب ماندم. چيزي ديدم كه عبرتي بزرگ شدم برايم.چشمام که باز شد دیدم. لمس کردم. چشمهايم را باز كرده بود. دونده آقاي ص... چند دوري دويد.ایستاد. مكثي كرد.عرق پيشاني با حرص پاك كرد. تلنگری به خود زد. تن خسته به پله های بلند کنار زمين رساند. درحالی که مشغول بيرون آوردن كفش مي شد، نيم نگاهی از روی اعتراض به خورشید داشت. با پر دستمالش عرق روي پیشانی ستاند. نفسی با ناراحتي فرو داد. شلوار گرمكن را بالا كشيد. او يك پا از مچ نداشت و من نادان نمي دانستم. خیس شدم. پس این بود که نمی تونستی بدوی جانُم سَن. پس این بود كه عقب می موندی.... در حالی که خون سر زانوی خود را پاک می کرد غُرمي زد كه امروز فقط یک دور بیشتر دویده...

ادامه مطلب در